I Got Your Name

 

ดวงตาคู่กลมจ้องมองแสงสีของกรุงโซลในยามค่ำคืนผ่านกระจกบานใสขนาดใหญ่ ยกยิ้มเล็กๆด้วยความตื่นตาตื่นใจเพราะเพิ่งจะเคยเห็นอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก เพราะตนนั้นเป็นเด็กต่างจังหวัดทำให้ไม่เคยสัมผัสการมองเมืองจากมุมสูง อีกทั้งแถวบ้านนั้นพอถึงสองทุ่มก็ปิดไฟเข้านอนเพราะเก็บแรงไว้ทำงานในวันต่อไป ไม่มีใครมากเปิดไฟสว่างโร่ให้เห็นแบบนี้มากนักหรอก

ไม่กล้าคาดเดาเลยสักนิดว่าจำนวนเงินที่ต้องจ่ายสำหรับห้องขนาดใหญ่ที่ได้รับการตกแต่งอย่างมีระดับรวมทั้งภาพบรรยากาศของกรุงโซลในยามค่ำคืนนี้มันมากมายสักเพียงไหน ถึงจะพยายามไปก็คิดว่าคงไม่ถูกเพราะสำหรับเด็กที่เติบโตมาในชนบทแล้ว เงินไม่กี่พันวอนก็มีค่ามากมายเสียเหลือเกิน

และเพราะเงินคือสิ่งที่มีค่า อี ชานฮีถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้

เมื่อตอนเย็นเด็กหนุ่มเพิ่งตัดสินใจที่จะสมัครงานที่คลับโฮสต์เพราะอยากได้เงิน ถึงจะรู้ว่าการเป็นโฮสต์คืองานอันตรายแต่งานง่ายๆที่ได้เงินเป็นกอบเป็นกำมันจะมีสักกี่งานกันเชียว ยิ่งทางบ้านยิ่งมาเดือดร้อนแบบนี้จะให้วางเฉยแล้วตั้งหน้าตั้งตาเรียนเหมือนอย่างที่แม่บอกได้อย่างไรกัน

“สวยใช่ไหมล่ะ?”

สะดุ้งเล็กๆเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นที่ทาบลงบนแผ่นหลัง มือกว้างเท้ากระจกในบริเวณที่ใกล้กับมือของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินที่หลังหูและต้นคอ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าที่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าผิวกายนั้นจะใกล้กันมากไปกว่านี้

อี ชานฮียังบริสุทธิ์ทั่วทั้งเรือนกาย ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนได้เข้าใกล้มากถึงขนาดนี้

“การอยู่ที่สูงมันทำให้มองเห็นอะไรได้ไกลกว่าคนอื่นเขา เธอว่าอย่างนั้นไหม?”

“.....” เนื้อตัวยิ่งสั่นเท่าเมื่อวงแขนแกร่งโอบรอบเอวรวมทั้งกระชับให้เข้าหา ริมฝีปากอุ่นจรดลงที่ต้นคอพร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปลบที่เกิดขึ้น ในใจนั้นประท้วงร้องขออ้อนวอนให้ปล่อยออกหากความจริงแล้วกลับไม่กล้าขยับตัว ได้แต่ยืนเฉยให้อีกฝ่ายหาเศษหาเลยกับตัวเอง

“กลัวขนาดนี้แล้วทำไมถึงมาเป็นโฮสต์กัน หืม?”

“.....” ปลายคางถูกจับให้หันเข้าหา ดวงตาคู่กลมสบกับดวงตาคมกล้า ลมหายใจที่รดรินไปทั่วใบหน้ายิ่งทำให้นึกหวาดกลัว

ผู้ชายคนนี้ดูมีอำนาจมากเกินไป...ราวกับความคุมเขาได้ทั้งตัว

“เด็กน้อย ถ้าไม่ตอบฉันจะมีเซ็กส์กับเธอมันตรงนี้แหละ”

“อย่าฮะ ตอบแล้ว” ละล่ำละลักออกไปด้วยความหวาดกลัว ถึงจะตัดใจมาทำงานนี้แต่ก็ใช่ว่าจะยอมรับการมีสัมพันธ์ทางกายกับคนที่เพิ่งเคยพบหน้าครั้งแรกได้ “ผม...ผมอยากได้เงิน”

“เด็กตัวแค่นี้จะเอาเงินไปทำอะไร ซื้อเสื้อผ้าซื้อกระเป๋ารึไง?”

“ป...เปล่าฮะ อึก” ริมฝีปากร้อนที่แนบลงมาสร้างความตกใจได้มากพอๆกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่มาจากริมฝีปากของอีกฝ่าย ความอุ่นร้อนและสัมผัสจาบจ้วงทำให้เรี่ยวแรงนั้นสูญหายไปเกือบหมด มือข้างหนึ่งจับท่อนแขนที่โอบเอวตนเอาไว้ ส่วนอีกข้างยกขึ้นแตะปลายนิ้วที่อยู่บนโครงหน้าของตนด้วยหวังจะร้องขอให้อีกฝ่ายคืนอิสระให้ แต่กลายเป็นว่าทำได้แค่สัมผัสเบาๆด้วยสตินั้นเตลิดเปิดเปิงไปกับความรู้สึกที่ไม่เคยพบพาน

“ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมถึงกล้าเอาร่างกายตัวเองมาแลกกับเงินกัน?”

“.....” ยังคงหอบหายใจแม้ลมหายใจจะกลับมาเป็นของตนอีกครั้ง ริมฝีปากอิ่มนั้นแดงกร่ำรวมทั้งดวงตาก็คลอไปด้วยหยาดน้ำใส ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าสภาพของตนนั้นมันกำลังจะทำให้ใครอีกคนทนไม่ไหว

“ว่ามาสิ ถ้าเหตุผลเธอน่าฟัง ฉันอาจจะใจดีกับเธอ”

“พ่อ พ่อเข้าโรงพยาบาล เส้นเลือดในสมองแตกฮะ ต้องใช้เงิน”

“เลยยอมมาเป็นโฮสต์ว่างั้นสิ”

“ฮะ โฮสต์ที่นั่งคุยเฉยๆ ไม่ได้ต้องมีเซ็กส์” ถึงจะกระดากอายแค่ไหนแต่จำเป็นที่จะต้องพูดออกไปเพราะถ้าไม่รีบบอกอะไรๆมันอาจจะเลยเถิด เพราะจากจูบเมื่อสักครู่มันก็พอจะทำให้รู้ว่าถ้าคนตรงหน้านี้คิดจะทำจริงๆตัวเองคงไม่มีแรงขัดขืน

“รู้ไหมว่ามันมีวิธีอื่นอีกตั้งมากมาย วิธีไหนก็ได้ที่ไม่ใช่วิธีนี้ เด็กบริสุทธิ์อย่างเธอไม่ควรแม้แต่จะเข้าไปเหยียบในคลับนั่น”

“.....” พยักหน้าเล็กน้อย เขารู้ว่าวิธีหาเงินมีตั้งมากมาย แต่วิธีที่จะได้เงินจำนวนมากในเวลาอันสั้น มันจะมีกี่สักวิธี

“ถ้าคนที่ซื้อเธอมาไม่ใช่ฉัน ป่านนี้เธอลงไปนอนครางอยู่บนเตียงแล้วเด็กน้อย” คนตัวสูงกว่าคืนอิสระให้ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟากลางห้อง แก้วที่บรรจุน้ำสีอำพันถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากที่เพิ่งขโมยจูบแรกของชานฮีไป จูบแรกที่เสียให้กับคนที่เพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งแรก

คนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนาม

ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังเด็กตัวขาวที่ยืนกำชายเสื้อไม่ยอมขยับไปไหน ถอนหายใจด้วยนึกอารมณ์เสียเล็กๆที่คนในคลับของตัวเองกล้าที่จะรับเด็กไร้เดียงสาเข้ามาทำงานเพียงเพราะเห็นว่าน่าจะทำรายได้ได้ดี ทั้งที่เขาเองก็เคยบอกว่าต้องคัดเลือกคนที่ผ่านโลกมาพอสมควรเพื่อที่จะได้เอาตัวรอดได้ การรับเด็กคนนี้เข้ามาทำงานเป็นเหมือนกับเอาลูกกวางเข้ามาอยู่ในหมู่เสือสิงห์กระทิงแรด อย่าว่าแต่ลูกค้าเลย โฮสต์ด้วยกันเองก็หวังจะขย้ำกระมัง

ครั้งแรกที่เห็นเด็กตรงหน้า ชายหนุ่มสะดุดตาในความไร้เดียงสา ดวงตากลมที่จะกลายเป็นเสี้ยวพระจันทร์เมื่อเจ้าตัวยกยิ้ม ยอมรับว่าถูกใจถึงได้ซื้อมาทั้งที่ตัวเองก็เป็นเจ้าของคลับ เพราะผู้จัดการร้านบอกว่าเด็กคนนี้ร้อนเงินเขาถึงได้เอ่ยปากทั้งที่ไม่จำเป็น เพราะอะไรกัน? สงสารหรือ? เห็นใจอย่างนั้นหรือ?

เมื่อตักตวงจูบหวานแล้วถึงได้รู้ว่าความไร้เดียงสาที่เห็นนั้นไม่ใช่การปั้นแต่งแต่อย่างใด จูบที่เพิ่งได้มาก็เป็นจูบแรกอย่างไม่ต้องสงสัย ในใจนั้นนึกอารมณ์เสียอย่างบอกไม่ถูก นึกคิดไปว่าถ้าไม่ใช่ตนที่ซื้อชั่วโมงคุยของเจ้าตัวมา ป่านนี้จะเหลืออะไรกัน รูปร่างหน้าตาก็ดึงดูดเสียจนชายหนุ่มยังนึกสงสัยว่าอยู่รอดมาจนถึงป่านนี้ได้อย่างไร ซ้ำร้ายเจ้าตัวน่ะไม่ได้รู้เลยด้วยซ้ำว่าเสน่ห์ของตัวเองทำผู้ชายคลั่งตายได้ง่ายๆ

“รินเหล้าให้ทีสิ” แก้วเปล่าถูกวางลงบนโต๊ะ เด็กหนุ่มเดินเข้ามาหาอย่างเก้ๆกังๆก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ได้แต่ส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจแล้วเอื้อมมือไปกระชากให้อีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตัก สั่นไปทั้งตัวแบบนี้น่ะเหรอจะเป็นโฮสต์ จะไปคุยกับลูกค้าได้หรือถ้าประหม่าเสียขนาดนี้

“ชื่อของเธอน่ะ ชานฮีใช่ไหม?”

“...ฮะ อี ชานฮี” มือน้อยเอื้อมไปยกขวดสุราแล้วรินใส่แก้วอย่างเชื่องช้า ก่อนที่จะส่งมาให้ ดวงตาคู่กลมนั้นฉายความหวาดระแวงออกมาอย่างปิดไม่มิด คงกลัวเขาจะทำอะไรกระมัง

น่าแกล้งเสียให้เข็ดหลาบ

“แล้วคุณ...ชื่ออะไรเหรอฮะ?”

“.....” กระตุกยิ้มมุมปากเล็กๆ เสียจูบแรกให้เขาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แถมยังถูกตีตราไว้ที่ต้นคออีก เพิ่งคิดได้รึไงกันว่าควรจะถามชื่อ “อยากรู้รึไง?”

“.....” ใบหน้าใสพยักขึ้นลงตอบรับ

“หึ” ริมฝีปากหนาฉกชิงความหวานอีกครั้งพร้อมกับฝ่ามือข้างหนึ่งที่หยิบแก้วเหล้ามาจากอีกฝ่าย วางมันลงบนโต๊ะด้วยไม่อยากให้มาสร้างความเกะกะในการเอาเปรียบลูกกวางซื่อตัวนี้ ความขมพร่าจากสุราไม่ได้ทำให้ความหวานของอีกฝ่ายนั้นลดลงแต่อย่างใด น่าแปลกที่ทำให้รู้สึกมัวเมาราวกับเจ้าของเนื้อนิ่มนี้คือเหล้าดีกรีแรง

กว่าจะถอนจูบออกเด็กตรงหน้าก็เนื้อตัวอ่อนเปลี้ยไปหมด จูบซับที่ริมฝีปากบวมแดงก่อนจะรั้งให้เด็กน้อยเอนกายซบกับไหล่ตน ลูบแผ่นหลังราวกับเป็นการปลอบประโลมพร้อมกับยกยิ้มจาง

“จำชื่อของฉันไว้ให้ดี”

“ชื่อของฉัน...”

“แคป...”

E N D

จบแล้ว ไม่มีต่อ ทำข้อสอบแล้วเครียดเฉยๆเลยมานิดนึง 555555555

มีคนเขาบอกลองมองให้ดีแล้วจะเห็นอะไร น่าฟินอยู่นะ ความสูงเขาโอเค

มีคนท้วงแหละ แต่ก็นะ... เอาชานฮีไปให้พี่แคปเถอะ เราจะเอาบยองไปให้ชานยอล

ควรมีแท็กไหม เผื่อใครอยากร้องลั่น 5555 #อกยน จากชื่อเรื่องนั่นแหละค่ะ /สิ้นคิด

เดี๋ยวนี้หัดเล่นแท็กแล้วนะคะ หลังจากโลกส่วนตัวสูงอยู่นานมาก โห่ะๆ