The Smooth Contradiction [11]

นัยน์ตาของทั้งคู่สอดประสาน คู่หนึ่งเต็มไปด้วยคำถาม อีกคู่เต็มไปด้วยคำอ้อนวอน หากในหัวใจทั้งสองดวงกลับเรียกร้องสิ่งเดียวกัน แต่กลับเกิดจากคนละความรู้สึก คนหนึ่งอยากให้รู้ถึงสิ่งที่คิด หากอีกคนกลับเพียงแค่อยากพิสูจน์

พี่บยองฮอน จูบน้องที

คำร้องขอนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว ชัดเจนมากพอที่จะทำให้มั่นใจได้ว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นไม่ใช่เพียงความฝัน ทุกอย่างคือความจริง ชานฮีกำลังร้องขอให้เขาจูบนั้นคือเรื่องจริง

“ไหนบอกว่าจะไม่ให้มันเกินเลย” เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่มือกว้างจะเลื่อนขึ้นมาแตะผิวแก้มใสอย่างห้ามไม่ได้ นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยคำอ้อนวอนนั้นทำให้กำแพงที่แสนจะบอบบางต้องพังทลายลงจนหมดสิ้น แม้คิดจะห้ามใจสักแค่ไหน แต่มันคงเป็นไปไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะให้ความร่วมมือกันเลยสักนิด

นัยน์ตาคู่คมสำรวจโครงหน้าเล็กไปถ้วนทั่ว ชานฮีไม่ใช่คนที่โดดเด่นอะไรมากมาย หากเทียบกับอาราแล้วอาจจะเทียบไม่ได้เลยสักนิด แต่เพราะความไร้เดียงสาที่ไร้ซึ่งการปรุงแต่ใดๆทำให้เขาตกหลุมพรางจนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่เหมือนกับอาราที่เติบตัวมาให้ครอบครัวที่เหมือนกับครอบครัวของเขามากเกินไป

โน้มใบหน้าเข้าหาจนกระทั่งหน้าผากแนบชิด ปลายจมูกที่ชนกันเรียกรอยยิ้มจากทั้งคู่ได้มากโข ในช่วงเวลานี้มีเพียงเขาและชานฮี มันจะเป็นอะไรไหมถ้าเขาจะขอลืมทุกสิ่งบนโลกใบนี้และจดจำเพียงใบหน้าใสของคนตัวเล็ก เพียงแค่เวลานี้เท่านั้นที่เขาจะขอทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

บยองฮอนเอียงใบหน้าช้าๆเพื่อที่ปลายจมูกนั้นจะได้ไม่เป็นอุปสรรคต่อริมฝีปากที่ประกบกัน บรรจงมอบความอบอุ่นให้อย่างอ่อนโยน สอนให้รู้จักถึงความต้องการที่เกิดมาจากความรัก ไม่ใช่ที่เกิดจากความหลงจนหน้ามืดตามัว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้มันเกิดจากหัวใจที่กระจ่างชัดว่าตนนั้นต้องการสิ่งใด ไม่ใช่เพียงเพราะหัวใจที่เพิ่งเคยได้รับความห่วงใยเป็นครั้งแรกแล้วหลงระเริงไปกับมัน

วงแขนเล็กโอบรอบลำคอแกร่งไม่ยอมปล่อยออกแม้จะสั่นเทาเพียงใด เอวบางถูกโอบรับแน่นก่อนที่จะรู้สึกถึงพื้นแข็งๆที่แนบกับแผ่นหลัง มือกว้างนั้นเลื่อนขึ้นมาจับใบหน้าตน สำเหนียกได้ถึงความรู้สึกที่แปรเปลี่ยนเสียจนน่าตกใจ รู้สึกดีจนบอกไม่ถูก เจ้านายของเขาอ่อนโยนเกินไป และอาจจะทำให้เขารักขึ้นมาจริงๆ

รักแบบคนรัก ไม่ใช่รักเพราะความอบอุ่นที่มอบให้

ใบหน้าคมละออกจากอีกฝ่าย จดจ้องไปยังนัยน์ตาหวานฉ่ำที่คลอด้วยหยาดน้ำใส รู้สึกว่าคิดผิดเป็นอย่างมากที่มองหน้ากันในยามนี้ หากเขาทนไม่ไหวขึ้นมาชานฮีจะทำยังไงกัน

“ไปอาบน้ำเถอะ พี่จะแต่งตัวแล้วล่ะ” เอ่ยเสียงเบาก่อนจะผลักตัวออกจากคนตัวเล็กแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งเพื่อล้างหน้าล้างตาไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัวเสีย เขากลายเป็นคนไม่เข้าร่องเข้ารอยตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ได้แต่ถามตัวเองแม้จะรู้คำตอบอยู่ลึกๆแล้วก็ตาม

ก็ตั้งแต่มีชานฮีเข้ามาในชีวิตนั่นแหละ

คนตัวเล็กที่ยังนอนอยู่กับพื้นยกมือขึ้นปิดริมฝีปากของตัวเองด้วยความแปลกใจ แปลกว่าทำไมเขาถึงยอมให้เจ้านายจูบได้ถึงสองครั้งสองครา จูบแรกที่แสนจะอ่อนโยนจนหัวใจหลงเพ้อไปกับความรู้สึกนั้นก่อนจะกระตุกวูบเสียจนเจ็บไปทั่วอกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเจ้านายของเขามีคนรักอยู่แล้ว เขากำลังทำผิด แม้ว่าจะยังไม่มั่นใจว่าตนนั้นคิดอะไรหรือเปล่า

จูบครั้งที่สองนั้นเขายอมที่จะเสี่ยงถูกเจ้านายเกลียดเพราะการร้องขออย่างไร้ยางอาย ก็แค่อยากจะพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองเพียงเท่านั้น หากคิดเกินเลยเขาจะได้รีบหยุด หยุดก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความรัก รักมากเสียจนยอมเสียไปไม่ได้ ในตอนนี้เขายังไม่มั่นใจว่าเขารักเจ้านายของเขาแบบคนรักหรือไม่แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าชอบสัมผัสอุ่นๆนั้น แต่เพียงแค่คิดว่าตนไม่ใช่คนเดียวที่ได้สัมผัสนี้ก็ทำเอาเจ็บแปลบขึ้นมา

หวง

เขาหวงเจ้านาย ไม่อยากให้ไปอยู่กับคุณอารา แต่ก็ไม่อยากให้เลิก ถามตัวเองเล่นๆดูซิ ว่าถ้าเกิดว่าเขาคิดเกินเลยกับเจ้านายจริงๆจะทำยังไง คำตอบที่ได้คือไม่ได้อยากจะแย่งเจ้านายมาจากคุณอารา แต่อยากอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ แค่เจ้านายกับลูกน้อง แต่ก็อยากจูบไปเรื่อยๆเหมือนกัน เจ้านายของเขาสูงส่งขนาดนี้ เขาไม่อยากให้เจ้านายลงมาอยู่ข้างล่างกับเขาหรอก

นั่นสินะ เจ้านายควรคู่กับคนที่สูงส่งเหมือนกับเจ้านาย

แขนเล็กยันกายลุกขึ้นนั่ง สะอื้นเบาๆด้วยความน้อยอกน้อยใจ เขาไม่ใช่คนคิดมากทำให้กระบวนการทางความคิดไม่เป็นระบบสักเท่าไหร่นัก ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนกำลังรู้สึกคืออะไร รู้แค่ว่าหวง อยากให้เจ้านายอยู่กับเขา แต่ก็ไม่อยากให้เลิกกับคุณอารา แล้วมันเป็นไปได้ไหมเล่าที่เขาจะได้อยู่กับเจ้านายไปเรื่อยๆ

ไม่มีทาง

เจ้านายต้องแต่งงานกับคุณอารา เขาก็เป็นได้แค่ผู้ช่วยส่วนตัวเท่านั้นแหละ และเมื่อเจ้านายแต่งงานแล้วเขาจะไม่มีสิทธิ์ร้องขอให้เจ้านายจูบเขาอีก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ

ทำไมมันเจ็บตรงที่หัวใจจังนะ

แค่คิดก็เหมือนจะขาดใจตายแล้ว

ไม่น่าไปพิสูจน์ความรู้สึกบ้าๆนี่เลย

* * *

ห้ามพูดถึงคุณอารา เจ้านายขอร้องว่าอย่าพูดถึงคุณอารา

“พี่บยองฮอนอ่านอะไรเหรอฮะ” คนตัวเล็กที่เช็ดผมจนหมาดแล้วกระโดดขึ้นเตียงนอนกว้างของเจ้านายก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปดูหนังสือในมือกว้างที่ถูกเปิดอ่านมาประมาณหนึ่งในสามของเล่มได้ คิ้วเรียวขมวดน้อยๆแล้วเอียงคออย่างนึกสงสัย

เจ้านายของเขามีเวลาอ่านนิยายด้วยเหรอ

“นครรัตติกาล อยากอ่านไหม”

“ดิ่งนรกแสนง่าย ทวาราแห่งนรกานต์เปิดรับทั้งวันและคืน ทว่าการคืนสู่ห้วงหาวช่างลำบากยากแสน” คนเป็นเจ้านายได้แต่ยกยิ้มน้อยๆก่อนจะพ่นลมหายใจ เจ้าตัวเล็กเอื้อมมือมาเปิดหน้าถัดไปแล้วอ่านออกเสียงเบาๆกับตัวเอง แต่เมื่ออ่านไปได้เพียงสองสามบรรทัดก็ยอมแพ้ ถอยไปนั่งจุ่มปุ๊กมองหน้าเขาพร้อมกับขมวดคิ้วแน่นราวกับมีเรื่องอยากจะถาม

“สงสัยอะไร”

“น้องไม่เข้าใจ”

ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงไม่อยากให้พูดถึงคุณอารา

“ไอ้ที่พี่อ่านอยู่ไงฮะ น้องงง แปลเกาหลีเป็นเกาหลีให้น้องที” แม้คำถามที่คาอยู่ในใจนั้นจะทำให้คนที่ปกติแล้วต้องคอยหาคำตอบให้กับเรื่องที่ข้องใจในทันทีอย่างชานฮีมีอาการหงุดหงิดไปบ้างแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดถึงมันเสีย ถ้าไม่พูดถึงแล้วเจ้านายจะกลับมายิ้มแบบนี้ เขาก็ยอมที่จะละข้อสงสัยนั้นทิ้งซะ

ผมจะทำเพื่อเจ้านายนะฮะ

“การที่เราจะลงไปสู่นรกนั้นเป็นเรื่องง่ายเพียงนิดเดียวเพราะประตูเปิดเปิดรอรับเราตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่การที่เราจะกลับขึ้นมานี่สิ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย”

“แล้วทำไมต้องใช้คำที่ไม่เข้าใจด้วยล่ะ เชิญผู้บริหารคนดังอ่านไปเถอะฮะ น้องก็มีหนังสือของน้องเหมือนกัน” พูดจบก็ชูหนังสือที่อยู่ในมือของตนให้เจ้านายดูพร้อมกับรอยยิ้ม

“Snow White and The Huntsman ภาษาเข้าใจง่ายกว่าของพี่เยอะเลย”

“อ่านนิทานหลอกเด็กของเราไปคนเดียวเถอะ ไม่รู้หรือไงว่าเรื่องราวของสโนไวท์ในตำนานที่แท้จริงไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างที่ค่ายการ์ตูนนั่นเอามาหลอกเราน่ะ”

“น้องขอเลือกที่จะรับรู้แต่สิ่งสวยงามดีกว่าฮะ บางทีการปิดหูปิดตาบ้างมันก็ทำให้เราเจ็บปวดน้อยลง” น้ำเสียงใสนั้นขุ่นมัวเสียจนคนฟังแทบจะทนไม่ได้แต่ก็เลือกที่จะมองข้ามเสีย เขาไม่อยากให้ชานฮีรู้สึกแย่มากไปกว่านี้ เพียงเท่านี้ ผ้าขาวบางทีแสนจะสะอาดของเขาก็เปรอะเปื้อนมากพอแล้ว

“แต่ถ้าน้องปิดหูปิดตามากไปน้องก็อาจจะต้องลงไปอยู่ในนรกก็ได้นะฮะ” มือกว้างวางหนังสือเล่มหนาของตนลงก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กพร้อมอีกมือที่กุมมือน้อยไว้ จดจ้องนัยน์ตาใสที่แตกต่างจากวันแรกที่พบกัน

เขากำลังสอนให้ชานฮีรู้จักด้านมืดของความคิด

เขากำลังจะทำลายเจ้าหนูตัวน้อยที่มีแต่ความไร้เดียงสา

“พี่พร้อมจะลงนรกไปกับเรา เด็กดี แต่เชื่อฉันเถอะ พี่จะเข้มแข็งให้มาก เพื่อเราสองคน”

หยาดน้ำใสไหลลงสู่ผิวแก้มหากแต่ริมฝีปากกลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม มือน้อยกุมมือกว้างไว้แน่นราวกับบอกว่าตนนั้นพร้อมที่จะเชื่อใจไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ต่อให้เวลาและความใกล้ชิดทำให้ไหวเอนมากเท่าไหร่ก็ไม่สามารถมาเปลี่ยนสถานะที่เป็นอยู่

เขาจะต้องไม่ปล่อยตัวปล่อยใจเพื่อที่จะได้อยู่กับเจ้านายให้นานที่สุด นานเท่าที่จะสามารถทำได้

“เราต้องไม่ให้ใครรู้ใช่ไหมฮะ แล้วน้องก็ต้องไม่หวั่นไหวมากไปกว่านี้” ราวกับมีดกรีดหากแต่ไม่สามารถส่งเสียงออกไปเพื่อให้ใครได้รับรู้ว่าตนนั้นเจ็บเพียงใด

เขาอยากรักชานฮี และก็อยากให้ชานฮีรัก

“เราคือคนสำคัญของพี่เด็กดี เราคือคนสำคัญ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับด้วยความปลื้มใจ ก่อนทั้งคู่จะต้องหันไปมองที่โทรศัพท์เครื่องหรูที่สั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน มือกว้างเอื้อมไปหยิบมากดรับสายแม้จะรู้ดีว่าคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเขา

อารา

“ครับอารา” แม้จะเอ่ยคำตอบรับหากแต่สายตานั้นจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าใสตลอดเวลา ดวงตากลมโตที่มองกลับมานั้นเป็นสายตาที่อ่านไม่ออก สายตาที่เขาไม่เคยเจอ

“พี่กำลังจะนอนแล้วล่ะครับ เราก็ควรรีบนอนนะ”

“ว่างครับ เรามาหาพี่ใช่ไหมครับ”

“ครับผม ฝันดีครับ” ปลายนิ้วเรียวกดวางสายก่อนจะถอนหายใจราวกับไร้เรี่ยวแรง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหยามศักดิ์ศรีของชานฮี แม้เขาจะไม่ได้เจตนาแบบนั้นก็ตาม

มีอาราเป็นตัวจริงที่ใครๆเขาก็รู้ แต่คนที่อยู่ข้างกายและเป็นเพียงความลับกลับเป็นชานฮี

“พรุ่งนี้อาราจะทำอาหารญี่ปุ่น จะเอามาให้ตอนเที่ยง”

“งั้นน้องลงไปหาอะไรกินข้างนอกเหมือนเดิม จะขึ้นมาเลทสักหน่อยก็แล้วกันนะฮะ” เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มที่คนมองรู้ดีว่าเด็กน้อยของเขากำลังฝืนมากแค่ไหน

“อาราบอกจะทำมาให้เราทั้งสองคน อดทนนะเด็กน้อย ที่เราต้องเจอมันไม่ได้มีแค่นี้”

“ฮึก ฮะ น้องจะอดทน”

ทนเพื่อไม่ให้รัก แล้วก็ทนเพื่อไม่ให้เจ็บ

แต่เด็กน้อยของเขาจะทนได้นานสักแค่ไหนกันนะ

* * *

นัยน์ตาคมเหลือบขึ้นมองคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าก้มตาตักข้าวหน้าปลาไหลเข้าปากโดยไม่พูดอะไรอย่างนึกเป็นห่วงแต่ก็พูดอะไรไม่ได้เพราะอาราเองก็ยังคงนั่งอยู่ข้างๆเขา หญิงสาวเองก็ดูมีความสุขมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แล้วอย่างนี้เขาจะทำในสิ่งที่อยากทำได้อย่างไรกัน

“ไม่อร่อยเหรอคะพี่บยองฮอน ไม่ค่อยทานเลย”

“เปล่าครับ พี่แค่เป็นห่วงงาน” หันมาส่งยิ้มให้หญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักก่อนจะตักข้าวจากกล่องเบนโตะเข้าปาก อยากจะรีบๆกินให้หมดๆไปเสีย เขาสงสารชานฮีจะแย่อยู่แล้ว

“ชานฮีอีกคน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ไม่ยิ้มเลย” หญิงสาวหันไปถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก เธอและบยองฮอนนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ ส่วนชานฮีก็นั่งที่เก้าอี้นวม ใกล้แต่นี้ ทำไมเธอจะไม่เห็นอะไรๆล่ะ

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ แค่รู้สึกมึนๆนิดหน่อย”

“ถ้าไม่ไหวก็กลับบ้านก่อนไหมคะ พี่ไปส่งก็ได้ พี่บยองฮอนจะว่าอะไรไหมฉันไหมคะ”

“เอ่อ คือ ผมไหวฮะ ขอบคุณคุณอารามากๆนะฮะ” ชานฮีรีบเอ่ยตอบทันทีจนหญิงสาวที่หันมาขอความเห็นจากคนรักต้องหันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ ทำไมกันล่ะ

เรื่องที่เธอได้ยินมันเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ

“เดี๋ยวพี่หายาให้เขากินก็ได้ ไม่ต้องลำบากอาราหรอก”

“หือ เดี๋ยวนี้ผู้บริหารโลกส่วนตัวสูงอย่างพี่บยองฮอนสนใจคนอื่นด้วยเหรอคะ” เธอเอ่ยถามพลางจดจ้องนัยน์ตาคมที่ฉายแววนิ่งงันกว่าที่เคย พยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่อีกฝ่ายอาจจะเผลอหลุดมันออกมาในยามสบตากัน

แต่ก็ไม่พบอะไร ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

“ผู้ช่วยไม่สบายพี่ก็ต้องดูแลสิครับ”

“ค่ะ เข้าใจแล้ว งั้นฉันกลับก่อนดีกว่านะคะ แล้วพรุ่งนี้จะมาหา” หญิงสาวลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปทันทีทำให้คนที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากแทบจะวางกล่องข้าวไม่ทัน ชานฮีลุกขึ้นยืนโค้งศีรษะให้เล็กน้อยพลางจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด

เขาสงสารคุณอารา

“มานั่งนี่สิ” ห้วงความคิดถูกทำลายลง หันกายกลับมามองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว รอยยิ้มเล็กๆฉาบบนใบหน้าคมก่อนที่มือกว้างจะยกขึ้นราวกับรอให้เขาเอื้อมมือไปหา

พยายามปฏิเสธความต้องการของใจ แต่มันก็ไร้ประโยชน์

เลือกแล้วว่าจะให้เป็นแบบนี้ เลือกแล้วว่าจะยอมเจ็บ เลือกแล้วว่าจะเห็นแก่ตัว

มือน้อยแตะลงบนฝ่ามือกว้างก่อนที่กายจะบางจะถูกดึงเข้าหาจนล้มลงบนตักแกร่ง วงแขนโอบรอบลำตัวบอบบาง สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดต้นคอแล้วตามด้วยริมฝีปากที่ทาบทับแผ่วเบา

“ขอโทษ ขอโทษที่เป็นแบบนี้ ขอโทษ”

“เราก็ผิดทั้งคู่แหละฮะ ผิดที่ปล่อยให้มันมาไกลถึงขนาดนี้” สัมผัสอุ่นร้อนเลื่อนขึ้นมายังใบหูเล็กก่อนที่มือกว้างจะเลื่อนขึ้นเพื่อจับโครงหน้าเล็กให้หันเข้าหา นัยน์ตาจดจ้องกันและกันด้วยความลุ่มหลง

ด้วยระยะห่างเพียงเท่านั้นจึงไม่มีใครคิดที่จะห้ามใจ ริมฝีปากแนบชิดถ่ายทอดความหอมหวานให้กันและกันอย่างที่หัวใจต้องการ แนบกายเข้าหาเพื่อให้ใกล้ชิด พากันจมดิ่งสู่ความมืดสนิทที่ยากจะย้อนคืน

สัมผัสเพียงน้อยนิด แต่ความผิดมันช่างใหญ่หลวง

ความผิดบาปนั้นช่างน่ารังเกียจในสายตาของมนุษย์ทั่วไป แต่จะมีใครรู้บ้างว่าบาปนั้นมันช่างหอมหวานเสียยากเกินจะถอนตัว ราวกับน้ำหวานของดอกไม้ที่หลอกล่อหมู่แมลงให้มาติดกับ ดูดดื่มด้วยความปีติ หากแต่สุดท้ายแมลงเหล่านั้นก็จบชีวิตลงด้วยยาพิษที่ถูกซ่อนอยู่เบื้องใน

ไม่ใช่ว่าไม่รู้จุดจบ แต่เพราะรู้จึงยอมปล่อยให้เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องเจ็บปวดอยู่ดี จึงขอเลือกที่จะกักเก็บความสุขที่แม้จะเกิดจากการกระทำที่ผิดนี้ไว้เป็นความทรงจำหากวันใดต้องปล่อยมือจากกันและกัน

การที่เราจะลงไปสู่นรกนั้นเป็นเรื่องง่ายเพียงนิดเดียวเพราะประตูเปิดรอรับเราตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่การที่เราจะกลับขึ้นมานี่สิ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

หนทางสู่นรการช่างสวยงามเสียจนเผลอใจก้าวเท้าเข้าไปข้างในนั้น การล่อลวงจากความมืดที่เล่นกลกับหัวใจช่างร้ายกาจ ความรู้สึกนึกคิดที่ไร้เดียงสาทำให้ไม่ทันกลโกงที่นำมายั่วยุ หลงคิดว่านั่นคือความสวยงาม หลงคิดว่านั้นคือความหอมหวามจนกระทั่งถึงกาลที่แสงสว่างนั้นจางหายไป แม้สองมือจะตะเกียกตะกายไขว่คว้าสักแค่ไหนก็สูญเปล่า

ถูกความมืดกลืนกินจนหมดสิ้น พ่ายต่อมายาที่ล่อลวงใจ

จุดจบสุดท้ายก็คงไม่พ้นความเจ็บปวดที่รู้ว่าจะต้องเจอมาตั้งแต่ต้น

แม้จะรู้ดี แต่เพื่อแลกกับความสุขเพียงน้อยนิด ใครกันที่จะโง่งมเสียจนยอมปล่อยโอกาสนี้ให้ผ่านพ้นไป

It is easy to go down into Hell; night and day, the gates of dark Death stand wide;

but to climb back again, to retrace one's steps to the upper air - there's the rub, the task.

Aeneid: virgil

T B C .

เหมือนจะมีสาระเนาะ แต่ไม่มี 555555 อ่อ มีเรื่องจะถามค่ะ ถ้าจะรวมเล่ม????

มีเหตุมีผลนะรวมเล่มเนี่ย เราจะทำทุกวงที่เราแต่งนั่นแหละค่ะ เลยจะมาถาม

ตัวเราไม่มีปัญหาหรอก ถ้าไม่มีใครเอาก็สั่งร้านธรรมดาไง เก็บเอง แบบว่าฉันแต่งจบนะ

แต่ทว่า...ถ้ามีคนสั่งด้วย จะได้แต่งตอนพิเศษเพิ่มลงไปไงคะ ซึ่งถ้าตัดสินใจว่าจะรวม

ไม่ต้องห่วงเรื่องจำนวนตอนพิเศษค่ะ ไม่ได้มาแค่เล็กๆน้อยๆหรอก เสียเงินทั้งที ต้องคุ้มสิ

ส่วนเรื่องราคา...เดาไม่ได้เหมือนกันค่ะ แต่ถ้าไม่ถึง 20 เล่มจะมีค่าจัดเตรียมการพิมพ์ อะไรแบบนี้

ไม่ใช่ว่าไม่ถึงแล้วจะไม่พิมพ์ พิมพ์นะ แต่แพงขึ้นอีกนิดนึง แต่ไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนยังนะคะ

เล่มสุดท้ายที่เราเคยรวมนี่สมัยเพิ่งเรียนจบ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงจะแจ้งเนาะ

เอาล่ะค่ะ ถ้าใครอยากได้เมนชั่นบอกค่ะ @Priserpinae เรื่องนี้อยากได้คำตอบจริงจังนะคะ

เพราะต้องแต่งฟิคเพิ่มไง ก็ถ้าไม่มีใครตอบคือเราสั่งของเราคนเดียว ก็มีแค่เรื่องนี้ อะไรแบบนี้เนาะ

ขอบคุณค่ะ