The Smooth Contradiction [13]

เสียงโทรศัพท์ที่ตั้งขึ้นเป็นเสียงเฉพาะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้หญิงสาวที่เหม่อมองไปด้านนอกสะดุ้งด้วยความตกใจน้อยๆ มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลเป็นทางก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูหน้าจอเพื่อความแน่ใจว่าเธอนั้นไม่ได้หูฝาดได้ยินเป็นเสียงเรียกเข้าของคนรักที่เธอตั้งไว้ ปลายนิ้วเรียวกดรับก่อนจะยกขึ้นแนบใบหู พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้มันจะยากเสียเหลือเกิน

“ค่ะ พี่บยองฮอน”

[อาราครับ พี่มีเรื่องจะคุยกับเรา]

“เรื่องอะไรเหรอคะ อยากเปลี่ยนเมนูกลางวันเหรอ”

[ไม่ครับ สำคัญกว่านั้น]

“เรื่องของพี่สำคัญกับฉันทุกเรื่องนั้นแหละค่ะ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เสียงถอนหายใจจะดังขึ้น เธอรับรู้ได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น บางอย่างที่กำลังบอกว่า เธอกำลังจะเสียคนรักไป

[พี่จะพูดกับเราตรงๆนะ]

“ไม่ชอบข้าวที่ทำไปให้เหรอคะ เดี๋ยวฉันจะพยายามให้มากกว่านี้นะคะ”

[อารา]

“ฉันไม่ใช่คนทำอาหารเก่ง แต่ฉันจะพยายามทำเพื่อพี่นะคะ”

[อาราครับ]

“พี่บยองฮอนชอบอะไรแบบไหนบอกฉันได้นะคะ ไม่ชอบแบบไหนบอกเลยฉันจะได้เปลี่ยนให้”

[พอเถอะครับอารา ไม่มีประโยชน์หรอก] หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นร่วงหล่นสู่ผิวแก้มอีกครั้ง สะอึกสะอื้นราวจะขาดใจ เธอกลัว กลัวไปหมด กลัวว่าจะต้องเสียใจมากไปกว่านี้ [พี่ขอโทษนะสำหรับที่ผ่านมา ขอโทษ ขอโทษจริงๆ]

“ขอโทษทำไมคะ ฮึก พี่เป็นคนดี ฉันรักพี่จะตายไป ฮึก” เจ็บ เธอเจ็บตรงหัวใจ รักมากเหลือเกิน รักจนมอบให้ได้แม้แต่ลมหายใจ

[พี่ไม่ใช่คนดีหรอกครับ พี่กำลังทำผิด พี่ไม่อยากทำผิดอีกแล้ว อาราช่วยพี่นะ]

“ให้ฉันช่วย ฉันจะช่วยอะไรได้คะ ฉันยังไม่เห็นว่าพี่จะทำผิดอะไรเลย อาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบก็ได้” ส่ายหน้าไปมาช้าๆอย่างไม่อยากจะยอมรับความจริง ความจริงที่คืบคลานเข้ามาใกล้เธอทุกที ทุกที

[พี่ขอโทษ อภัยให้พี่นะครับ]

“ฮึก”

[พี่เป็นคนไม่ดี พี่ทำผิดต่อเรา]

“.......”

[พี่ทรยศต่อความรักที่เรามีให้]

“ฮึก” เรื่องที่เธอได้ยินมันก็เป็นจริงสินะ ไม่ใช่แค่ข้อสังเกตอย่างที่พี่ยูชอนบอกกับเธอ ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลลงสู่ใบหน้าอย่างไม่คิดจะห้ามอีก ประโยคเบาๆหากแต่ให้ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีดกรีด เจ็บ เจ็บเหลือเกิน

เธอกำลังจะเสียคนรักไปใช่ไหม

* * *

เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นก่อนที่จะตามด้วยหลังมือที่ยกขึ้นมาขยี้ป้อยๆไปมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งจากการร้องไห้เสียจนเปลือกตาบวมเป่ง นึกเคืองตัวเองน้อยๆที่พูดระบายความรู้สึกออกไปเสียหมดแม้เจ้านายจะร้องขอแล้วว่าอย่าพูดถึงคุณอารา แต่จะไม่ให้เขาพูดถึงได้อย่างไรกันเล่า เขากำลังทำบาปต่อเธอ

แขนบางยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะสอดส่ายสายตามองไปทั่วๆเพื่อมองหาเจ้านายสุดหล่อที่ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนคำเรียกมาเป็น ‘พี่บยองฮอน’ เรียบร้อยแล้ว รู้สึกอุ่นวาบๆในหัวอกแปลกเมื่อเอ่ยสรรพนามนั้น นึกไม่ออกเลยจริงๆว่าถ้าเขาเรียกพี่บยองฮอนต่อหน้าคนอื่น หน้ามันจะแดงขนาดไหนกันนะ

โสตประสาตได้ยินเสียงแว่วจากริมระเบียงจึงลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินไปดูว่าเจ้านายคนดีกำลังทำอะไรอยู่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นคิดเกินเลยกำลังคุยโทรศัพท์รวมถึงปลายนิ้วที่ยกบุหรี่ขึ้นมาสูบนั่น ความคิดที่จะส่งเสียงเอ่ยทักหยุดลงทันทีแต่ก็ไม่ได้เดินกลับเข้าไปด้านในแต่อย่างใด ปลายนิ้วเรียวสะกิดไหล่กว้างให้คนตัวสูงหันมาหาก่อนจะส่งรอยยิ้มไปให้

“อารา” น้ำเสียงอ่อนโยนที่ใช้เรียกชื่อของหญิงสาวทำเอาหัวใจหล่นวูบแต่ก็เลือกที่จะกักเก็บความรู้สึกนั้นไว้ คงมีเพียงแววตาเท่านั้นที่เขาไม่สามารถควบคุมมันได้ เขาเข้มแข็งขึ้นแล้วใช่ไหม

“อาราครับ” ริมฝีปากนั้นเรียกชื่ออีกคนหากแต่นัยน์ตานั้นกลับจ้องมองมาที่เขา ปราศจากความหมองหม่นที่เขาเคยเห็นในตลอดสองสามเดือนที่ผ่านมา มีเพียงความอบอุ่นเพียงเท่านั้นที่ส่งมอบให้กันในเวลานี้

“พอเถอะครับอารา ไม่มีประโยชน์หรอก” ใบหน้าคมเสไปอีกทางก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นมา สูดควันสีเทาเข้าปอดราวกับเพื่อให้สารนิโคตินช่วยระบายความเครียด ควันสีเทาถูกพ่อนออกมาจากปาก ลอยขึ้นสู่อากาศแล้วค่อยๆจางหายไป มือน้อยเอื้อมไปแย่งมวนบุหรี่มาด้วยความไม่ชอบใจสักเท่าไหร่นัก แม้ว่าจะไม่อยากก้าวก่าย แต่บุหรี่มันอันตราย เขาจะยอมให้พี่บยองฮอนสูบมันได้ยังไงกัน

นัยน์ตาคมมองกันด้วยความแปลกใจก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ศีรษะแรงๆจนผมยุ่งไปหมด ชานฮียกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะนำบุหรี่ในมือโยนลงถังขยะสแตนเลสที่วางอยู่ไม่ไกล

“พี่ขอโทษนะสำหรับที่ผ่านมา ขอโทษ ขอโทษจริงๆ” คนตัวเล็กเลือกที่จะหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินเข้าไปด้านในแต่ข้อมือกลับถูกรั้งไว้ หันกลับไปมองด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร แม้จะไม่เข้าใจว่าพี่บยองฮอนจะให้เขาอยู่ฟังทำไมก็ตาม

“พี่ไม่ใช่คนดีหรอกครับ พี่กำลังทำผิด พี่ไม่อยากทำผิดอีกแล้ว อาราช่วยพี่นะ” ออกแรงดึงคนตัวเล็กให้เข้าหาตนก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนสิ่งเดียวกันของอีกฝ่าย ขมเม้มให้เปิดออกเพื่อที่จะได้รับสัมผัสอ่อนโยนที่ได้แปรเปลี่ยนมาเป็นรุกเร้าในยามนี้ ชำแรกเข้าหาความหอมหวานที่ตักตวงมาแล้วสองสามครั้งด้วยความหลงใหลก่อนจะปล่อยออก ยักคิ้วข้างซ้ายให้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นเชิงล้อเลียนคนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่าจะยังรู้สึกขมเฝื่อนกับรสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ นึกแปลกใจตัวเองน้อยๆอยู่เหมือนกันที่ทำแบบนี้

ก็แค่อยากแกล้ง

“พี่ขอโทษ อภัยให้พี่นะครับ” ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคำที่เอ่ยออกมานั้นจงใจจะสื่อความหมายกับใคร คนในสายหรือคนตรงหน้าที่ยืนทำหน้าบูดน้อยๆนี่

“พี่เป็นคนไม่ดี พี่ทำผิดต่อเรา” แต่ประโยคนี้เขาตั้งใจจะบอกให้อารารู้จึงเลือกที่จะเสใบหน้าไปทางอื่นเสีย หากฝ่ามือนั้นไม่ได้ปล่อยข้อมือเล็กออก ตั้งใจแล้วว่าจะทำให้เรื่องราวทั้งหมดมันจบสิ้นไปเสียที

“พี่ทรยศต่อความรักที่เรามีให้” รู้สึกได้ถึงมือบางที่จับแขนของตนไว้จึงหันกลับไปมองว่าอีกคนจะบอกอะไร เลิกคิ้วน้อยๆแทนคำถาม และคำตอบที่ได้ก็คือการส่ายหน้า

“ถ้าพี่รั้งเราไว้ เราก็อาจจะไม่มีทางได้เจอคนที่เขาเกิดมาเพื่อเรา” ร่างสูงยกยิ้มน้อยๆก่อนจะส่ายหน้าสองสามครั้งเพื่อปฏิเสธสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ จะให้เขาซ่อนชานฮีไว้ในความลับอย่างนั้นเหรอ เขาทำไม่ได้หรอก

“พี่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเรานะครับ เราเลิกกันนะ เพื่อตัวของอาราเอง” เอ่ยความต้องการของจิตใจพร้อมกับนัยน์ตาคมที่จดจ้องไปยังเปลือกตาบวมของอีกฝ่าย เขาสงสารอารา ก็แค่ความสงสาร ไม่ใช่ความรักเหมือนกับที่เขามีให้ชานฮี

“เราเป็นน้องสาวของพี่เสมอมานะครับ หลังจากนี้ก็แล้วแต่เรา” เสียงสะอื้นฮั่กของหญิงสาวไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนแต่อย่างใด เขาเลือกแล้วว่าจะปล่อยเธอไป ปล่อยให้เธอไปพบเจอกับคนที่ดีกว่าเขา ไม่อยากพันธนาการเธอไว้ด้วยคำว่าคนรัก อยากให้มันจบลงตรงนี้ จบลงเสียที

“พี่ขอโทษจริงๆนะครับ พี่ขอโทษจริงๆ” เปลือกตาหนาปิดลงก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้งเมื่อปลายสายถูกตัดขาด มือหนาลดโทรศัพท์ลง เก็บเข้ากระเป๋ากางเกง หากแต่นัยน์ตานั้นไม่ได้ละออกจากเปลือกตาบวมตรงหน้าแต่อย่างใด นึกถึงเวลาที่น้ำตาไหลออกจากดวงตาที่เป็นประกายคู่นี้ทีไร รู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งหัวใจทุกที

“สงสารคุณอาราจังฮะ”

“แล้วไม่สงสารตัวเองบ้างเหรอ” เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ยกมือลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา

“ถ้าไม่สงสารตัวเองก็สงสารพี่เถอะ ร้องไห้ขนาดนั้นไม่คิดว่าพี่จะเจ็บบ้างหรือไง”

“ก็น้องไม่อยากร้องไห้คนเดียวนี่ฮะ อย่างน้อยน้องก็ยังคิดถึงพี่บยองฮอน ไม่ดีเหรอ”

“ก็ดีแล้ว แต่ร้องบ่อยก็ไม่ไหวนะ พี่ปลอบไม่ไหวหรอก” เหมือนกับยกภูเขาออกจากอก ครั้งแรกที่เขาเอ่ยความรู้สึกที่มีกับชานฮีได้โดยไม่รู้สึกว่าตนนั้นกำลังทำผิด แม้จะไม่สบายใจมากเสียเท่าไหร่นักแต่อย่างน้อยๆเขาก็ได้ทำในสิ่งที่คิดว่ามันถูกที่สุดแล้ว

“ถ้าคุณอาราเธอทำร้ายตัวเองล่ะฮะ”

“สัญญากันแล้วว่าจะไม่พูดถึงอาราเวลาที่อยู่ด้วยกัน”

“แล้วคุณเจ้านายพูดถึงชานฮีกับคุณอาราทำไมล่ะฮะ”

“ก็เจ้านายอยู่กับผู้ช่วยนี่ครับ ไม่ได้อยู่กับคุณอาราสักหน่อย ไม่ได้ผิดอะไรนะ” คำพูดที่ในลักษณะที่ไม่เคยหลุดออกจากปากมาก่อนในชีวิตทำเอางงตัวเองไปพักใหญ่อยู่เหมือนกัน เจ้าหนูปั่นฟิคเกียร์คนนี้เข้ามาเพื่อเปลี่ยนแปลงเขาหรือเปล่านะ

“เจ้าเล่ห์ที่สุดเลย แล้วก็ใจร้ายมากๆด้วย” ริมฝีปากบางเบ้น้อยๆก่อนจะปล่อยมือออกจากแขนของเขา แต่ติดที่ข้อมืออีกข้างนั้นถูกเขากุมเอาไว้ทำให้เจ้าตัวเล็กนี่ไม่สามารถเดินหนีเขาได้

“ชานฮี ความรู้สึกที่พี่มีให้เราน่ะ แม้จะเจอกันได้ไม่นานแล้วพี่อาจจะไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร แต่พี่ก็มันใจนะ” เอ่ยอย่างจริงจังก่อนจะรั้งกายเล็กเข้าหา สองแขนโอบกอดเอวบางไว้ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาแต่มือบางกลับยกขึ้นมาดันไว้ไม่ให้เข้าใกล้มากไปกว่านี้

“เหม็นบุหรี่ฮะ ขมด้วย ขมถึงคอแล้ว” หัวเราะเบาๆกับข้ออ้างแสนจะไร้เดียงสา แม้จะเชื่อว่าเจ้าตัวเล็กนี่ขมจริงๆแต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขโมยจูบจากริมฝีปากบางนี้ รู้สึกถึงแรงดิ้นน้อยๆราวกับอยากจะปฏิเสธสัมผัสจากเขาแต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจ ตอนนี้เขาสนเพียงแต่ริมฝีปากบางหอมหวานนี่เท่านั้น

รับรู้ถึงเสียงร้องห้ามที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆจนกลายเป็นเสียงครางตอบรับ ฝ่ามือน้อยที่เคยทุบตีเพื่อร้องขออิสระแปรเปลี่ยนเป็นขยุ้มอกเสื้อของเขาแน่นเสียจนยับไปหมด รั้งเอวบางไว้เพื่อไม่ให้คนอ่อนประสบการณ์นั้นล้มไปกองอยู่กับพื้น ค่อยๆดันอีกฝ่ายจนกระทั่งแผ่นหลังเล็กแนบกับประตูกระจกใสที่กั้นระหว่างห้องและระเบียง องศาของริมฝีปากที่ถูกปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆทำให้ผู้ถูกกระทำได้แค่ครางอือด้วยความไร้เดียงสา

หวง...หวงมาก

กว่าคนตัวสูงจะยอมปล่อยให้ร่างบอบบางนั้นเป็นอิสระก็เนิ่นนานเสียจนแทบจะขาดหายใจ ริมฝีปากเล็กหอบเอาอากาศเข้าไปในปอดอย่างแรง รู้สึกถึงความทรมานแต่ทำไมร่างกายกลับตอบรับเป็นอย่างดี ราวกับหลงในสัมผัสนั้น

เขากำลังจะเป็นเด็กใจแตกหรือเปล่านะ

นอกจากจะหอบผ้าหอบผ่อนมานอนที่บ้านของเขาแล้วยังจะมายืนให้เขาลวนลามอีก

นิสัยไม่ดีเลย

“ว่าจะถามหลายหนแล้ว จูบแรกเหรอ” เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่เลิกคิ้วเชิงกวนประสาทแล้วทุบกำปั้นไปยังแผ่นอกกว้างนั้น ถ้ารู้ว่าอะไรๆมันจะเป็นแบบนี้เขาไม่สงสารเสียก็ดีหรอก

เสือซ่อนเล็บชัดๆ

“เราไม่ใช่จูบแรกของพี่นะ สมัยเรียนพี่เคยมีคนที่คุยๆกันน่ะ แต่เราจะเป็นคนสุดท้ายที่พี่อยากจะจูบ เชื่อพี่ไหม?”

“ชอบน้องตรงไหนเหรอฮะ” มือกว้างเอื้อมไปจับศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู จดจ้องนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อย่างนึกขำที่จู่ๆก็โพล่งถามขึ้นมา ดวงตาที่แสนจะเป็นประกายคู่นี้สินะที่ทำให้เขาได้เรียนรู้ว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงความเงียบเหงาหรืออ้างว้างอย่างที่เขาเคยเจอ

เขาไม่รู้หรอกว่าชอบชานฮีที่ตรงไหน แต่ถ้าถามว่าชอบตั้งแต่เมื่อไหร่

ตั้งแต่วันแรกเลยละมั้ง

“ไม่รู้สิ หน้าตาก็งั้นๆ ตัวก็เตี้ย เหมือนลูกเป็ดอีกต่างหาก” มือน้อยทุบแผ่นอกกว้างอีกครั้งจนดังอั่กก่อนจะขืนกายออกจากวงแขนกว้างที่โอบรัดเอวบางของตนไว้เพียงข้างเดียว เบ้ปากน้อยๆอย่างนึกเคืองกับคำตอบ ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความน้อยใจที่กักเก็บมาตั้งแต่ต้น

เขาไม่มีอะไรพี่บยองฮอนภูมิใจได้เลย

เดินด้วยกันพี่บยองฮอนก็อายเปล่าๆสินะ

“ลูกเป็ดตัวสุดท้าย ชอบน้อยใจเป็นตุเป็นตะไปคนเดียว”

“ก็ ฮึก ก็น้องไม่มีอะไรดีเลยนี่ ฮึก บ้านก็ไม่ได้รวย”

“พี่ชอบเราตรงนี้ครับ ไม่เกี่ยวกับหน้าตาสักหน่อย” มือกว้างเลื่อนลงมาแต่ที่บริเวณหัวใจดวงน้อยของคนตัวเล็ก ทำให้คนที่สะอื้นนั้นถึงกับเงียบ จ้องมองใบหน้าคมทั้งๆที่หยาดน้ำนั้นยังคงท่วมนัยน์ตา

“ให้ขี้เหร่กว่านี้ก็รักน่า คิดมากไปได้” สองแขนแกร่งรั้งร่างเล็กเข้าหา ผลักศีรษะให้ซบลงบนแผ่นอกของตน รู้สึกได้ถึงหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลรินอย่างไม่ยอมหยุดพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างน้อยคลอนเสียจนบยองฮอนยกยิ้มอย่างนึกขำ นี่ก็ไม่รู้ว่าคิดมากมายอะไรนักถึงได้ร้องไห้ง่ายถึงเพียงนี้ แต่จากที่ดูแล้วชานฮีไม่ใช่คนคิดมากเสียเท่าไหร่หรอก เจ้าตัวน้อยของเขาอาจจะกำลังสับสนและไม่มั่นใจในตัวเขา มันก็จริงอย่างว่านั่นแหละ

เขาเป็นใคร ชานฮีเป็นใคร ห่างกันมากขนาดไหน

แต่นั่นมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องสนใจอยู่แล้ว

เขาสนแค่เด็กน้อยในอ้อมแขนเขาเพียงเท่านั้น

“อย่าร้องเลย ไม่แกล้งแล้วนะครับ”

“นิสัยไม่ดี ฮึก นิสัยไม่ดีเลย” เสียงนั้นอู้อี้เสียจนฟังแทบจะไม่ออกแต่เมื่อรู้สึกถึงวงแขนเล็กที่เลื่อนขึ้นมาโอบรอบเอวตนก็อดยิ้มไม่ได้ ตั้งคำถามกับตัวเองน้อยๆว่าตั้งแต่ชานฮีมาถึงเขายิ้มไปกี่ครั้งแล้วนะ แล้วเจ้าตัวเล็กนี่ร้องไห้ไปกี่หนแล้วกัน

เขาที่เคยจมอยู่กับความเงียบงันกลายเป็นคนที่ยิ้มง่ายขึ้นเมื่ออยู่กับชานฮี

ส่วนชานฮีที่เคยสดใสกลายเป็นว่าต้องมาร้องไห้วันละหลายๆรอบเมื่ออยู่ใกล้เขา

ความรักทำให้คนเราเปลี่ยนไป...มีคนเคยบอกไว้แบบนั้น

จากคนที่เคยเงียบขรึม ปิดตัว กลายเป็นคนที่เริ่มจะเปิดใจมากขึ้น เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตเหมือนกับที่คนทั่วไปเขาทำกัน เช่นการพบปะผู้คนตามท้องถนนหรือสวนสาธารณะ มันเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดถึงเลยด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวเล็กนี่ก็พาเขาไหนมาไหนเสียจนเกือบจะทั่วกรุงโซล โชคดีที่คนส่วนมากไม่ค่อยรู้จักหน้าตาของเขาเสียเท่าไหร่นักทำให้ไม่ลำบากเสียเท่าไหร่ จะมีก็แค่ป้าร้านข้าวที่ชานฮีพาเขาไปกินร้านนั้นนั่นแหละ

“ขอบคุณนะที่เข้ามาในชีวิตพี่ ขอบคุณมากๆนะครับ” มือกว้างผลักไหล่บางออกเบาๆก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่หน้าผากเล็ก หลายต่อหลายครั้งที่เขาทำแบบนี้ หลายต่อหลายครั้งที่เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ หลายครั้งแล้วที่เขาอยากจะครอบครองชานฮีไว้เพื่อเป็นการผูกมัดเจ้าตัวน้อยนี่ให้อยู่กับเขาตลอดไป

แต่ก็ทำไม่ได้

เพียงแค่คิดว่าเด็กน้อยของเขาอาจจะเสียใจและอาจจะหนีเขาไปเลยก็ได้ เพียงแค่ความคิดนี้มันก็ทำเอาเขาเจ็บเสียจนไม่รู้จะเจ็บยังไง แล้วถ้าวันใดวันหนึ่งมันเกิดเป็นความจริงขึ้นมาล่ะ

เขาอยู่ไม่ได้หรอก

“พี่จะรักษาเราไว้อย่างดีที่สุดนะครับ เด็กน้อย”

“งั้นก็ตามใจน้องเยอะๆนะฮะ” เอ่ยอย่างทะเล้นจนอีกฝ่ายต้องยกมือขึ้นมาบีบจมูกอย่างหมั่นเขี้ยว คนตัวเล็กร้องโอดโอยอย่างนึกงอนก่อนจะถูกรั้งเข้าไปกอดอีกครั้งพร้อมกับเสียงหัวเราะเล็กๆของทั้งคู่

ให้เด็กน้อยของเขาไร้เดียงสาแบบนี้ไปเรื่อยๆน่ะดีแล้ว

ถึงจะไม่ได้ลึกซึ้งทางด้านร่างกายแต่เขาจะใช้หัวใจของเขาผูกมัดชานฮีไว้เอง

T B C .

อ่า...ฟามฮักนั้นไซร้