The Smooth Contradiction [15]

ร่างสูงของชายหนุ่มเอนกายพิงผนังสีสดด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาวางสายจากอาราแล้ว เธอร้องไห้ด้วยความเสียใจ ไม่ใช่ว่าเขาอยากใจร้ายถึงได้ทำแบบนี้ แต่เขาเลือกแล้ว เลือกที่จะให้ชานฮีอยู่ข้างกาย สิ่งที่เขาให้กับหญิงสาวได้คือความเป็นพี่ชายก็เท่านั้น

เขาเลือกที่จะสลัดความคิดทั้งหลายออกจากหัวก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเพราะรู้สึกว่าทิ้งเด็กน้อยให้อยู่คนเดียวนานเกินไปแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับชานฮีเขาคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตเป็นแน่ สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะรักษาเจ้าเด็กไร้เดียงสานี่ไว้ให้ดีที่สุด ทะนุถนอมทั้งกายและใจ ให้ชานฮีเป็นเด็กน้อยแสนน่ารักของเขานานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ชายหนุ่มเดินเขาไปในห้องน้ำพร้อมรอยยิ้มด้วยหมายจะพาเจ้าตัวน้อยของเขาเข้าไปนั่งที่ห้องส่วนตัวซึ่งเขาจองไว้ตั้งแต่แรก แต่ที่พาออกมานั่งข้างนอกก็แค่อยากให้ชานฮีได้เห็นอีกมุมหนึ่งก็เท่านั้น หากรอยยิ้มบนใบหน้าก็ต้องเลือนหายไปเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยของเขากำลังถูกล่วงเกินด้วยฝีมือของชายคนอื่น ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาทำให้อารมณ์โกรธของเขาพุ่งสูงเสียจนน่าตกใจ

ร่างสูงก้าวเข้าไปดึงชายผู้นั้นให้ออกจากคนตัวเล็กที่กำลังร่ำไห้อย่างหน้าสงสาร มือขวากำแน่นพุ่งเข้าปลายคางของอีกฝ่ายอย่างแรงหลายๆครั้งจนเลือดกบปาก ก่อนจะยั้งมือไว้เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของคนที่ทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น

เขาปล่อยมือออกจากชายคนดังกล่าวออกแล้วเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ร้องไห้จนตัวโยน รั้งเข้าสู่อ้อมกอดอย่างนึกสงสาร ลูบศีรษะเล็กไปมาเพื่อปลอบประโลม หากเขาไม่ทิ้งชานฮีไว้คนเดียวคงไม่เป็นแบบนี้

“พี่บยองฮอน ฮึก น้องร้อน” รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่สูงเกินปกติของอีกฝ่ายแต่เขาก็คิดว่านั่นคงเป็นเพราะความตกใจ แต่เมื่อลองมองใบหน้าของอีกฝ่ายดีๆทำให้รู้ว่ามันมีสาเหตุมาจากอะไร นัยน์ตาที่เชื่อมเกินปกติทำให้เขายิ่งโมโหเมื่อรู้ว่าไอ้เลวนั่นทำอะไรบ้าง

มันคิดจะวางยาเพื่อที่จะทำร้ายเด็กน้อยของเขา

ชายหนุ่มพยุงร่างน้อยให้ลุกขึ้นเพื่อเดินออกจากห้องน้ำไปเพราะกายเล็กเริ่มที่จะสั่นน้อยๆจนน่ากลัว แจ้งกับพนักงานว่าต้องการเปลี่ยนจากห้องส่วนตัวเป็นห้องพักไปเสีย โชคดีที่ชั้นบนของตึกมีห้องพักสำหรับลูกค้าทำให้เขาไม่ต้องพาชานฮีกลับบ้านในสภาพนี้

“ช่วยน้องที”

ใบหน้าคมหันไปมองคนที่เอ่ยคำร้องขออย่างตกใจ แม้จะรู้ดีว่าชานฮีไม่ได้หมายความเหมือนอย่างที่เขาคิด เด็กน้อยของเขาไร้เดียงสาเกินไป อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองโดนอะไรเข้าไป โชคดีที่ยาไม่ได้แรงมากจนกระทั่งควบคุมตัวเองไม่ได้ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นคนที่จะแย่ก็คงเป็นเขานั่นแหละ

ร่างสูงพยุงคนตัวเล็กเข้าห้องพักที่อยู่ด้านบนของสถานเริงรมย์โดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูอย่างแน่นหนาก่อนจะพากันเข้าไปในห้องน้ำเพื่อที่จะได้บอกให้เด็กน้อยอาบน้ำเสีย น้ำเย็นๆคงช่วยบรรเทาได้ไม่มากก็น้อยนั้นแหละ แต่เมื่อเขาจะเดินออกมาก็ถูกมือน้อยดึงชายเสื้อไว้ หันกลับไปมองอย่างใช้ความคิด ชานฮีไม่รู้เหรอว่าถ้าเขาอยู่ใกล้ๆมันอาจจะอันตรายมากกว่าเดิม

“อย่าทิ้งน้องแบบนี้ ฮึก อย่าให้น้องอยู่คนเดียวอีก อย่าทำอีกนะ ฮึก” วงแขนแกร่งรั้งร่างเล็กเข้ามาสวมกอดอย่างนึกสงสาร เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของเขาเอง ถ้าเขาไม่ปล่อยให้ชานฮีอยู่คนเดียวมันก็คงไม่เป็นแบบนี้

“พี่ไม่ใช่คนดีนะชานฮี ถ้าพี่พลาดขึ้นมา เราจะทำยังไง อือ” นัยน์ตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากของอีกฝ่ายที่แนบลงบนริมฝีปากตน แม้จะเป็นเพียงสัมผัสเบาๆไม่ได้รุกล้ำแต่อย่างใด แต่ในสถานการณ์ล่อแหลมแบบนี้เพียงแค่ยืนใกล้กันมันก็อันตรายมากพอ

“ถ้าน้องปล่อยตัว น้องจะเป็นเด็กใจแตกในสายตาพี่ไหม” นัยน์ตาใสที่แปรเปลี่ยนไปเพราะความต้องการที่ก่อตัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทำให้บยองฮอนเริ่มที่จะหมดความอดทนลงทุกที ริมฝีปากหนาแนบลงกับสิ่งเดียวกันของอีกฝ่ายหากแต่รุกล้ำเสียจนได้ยินเสียงครางร้องขอความเห็นใจ ฝ่ามือหนาเริ่มที่จะอยู่ไม่สุข ไล้ไปตามแผ่นหลังเล็กแผ่วเบาก่อนจะดันให้แนบชิดกับผนัง

ปลายจมูกโด่งไล้ไปตามลำคอเล็กพร้อมกับผ่ามือที่ปลดกระดุมเม็ดเล็กบนกายบางออก แต่ก็เลือกที่จะหยุดการกระทำทั้งหมดลงเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้  ใบหน้าคมละจากผิวเนื้อเนียนละเอียด จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยคำถาม ชานฮีคงจะหงุดหงิดไม่น้อยนั่นแหละ แต่เขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเพราะยาบ้าๆนั่น ชานฮีแน่ใจเหรอว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดมันออกมาจากจิตใต้สำนึกจริงๆ ไม่ใช่เพราะร่างกายที่สู้รบกับความต้องการนั่นไม่ไหว

“พี่จะช่วย แค่ช่วยนะครับเด็กน้อย มันยังเร็วไปนะครับ” โน้มใบหน้าเข้าหาคนตัวเล็กที่เริ่มจะหอบหายใจเสียจนน่ากลัว มือกว้างเปิดฝักบัวเพื่อให้สายน้ำช่วยขจัดความต้องการให้ลดน้อยลง ทั้งของคนตัวเล็กและของตัวเอง

ริมฝีปากที่แนบชิดเสียจนแทบไม่เหลือช่องว่างทำเอาชานฮีที่เรี่ยวแรงน้อยอยู่เป็นทุนเดิมแทบจะล้มลงไปกองอยู่กับพื้น แต่โชคดีที่วงแขนแกร่งนั้นรั้งไว้ทำให้ไม่ร่วงลงไปจริง ท่อนแขนเล็กจึงเลื่อนขึ้นมาโอบรอบลำคอชายหนุ่มไว้เสีย รู้สึกได้ถึงมือกว้างอีกข้างที่ป้วนเปี้ยนอยู่กับเสื้อผ้าของตนแต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจเสีย เขาไม่รู้หรอกว่าพี่บยองฮอนจะทำอะไร ต่อให้จะพาไปขึ้นสวรรค์หรือลงนรกเขาก็พร้อมจะไปทั้งนั้น

อาภรณ์ทุกชิ้นบนกายเล็กถูกปลดเปลื้องจนหมดสิ้น เหลือเพียงกายเปลือยเปล่าที่แนบชิดเท่านั้น มือกว้างสัมผัสผิวเนื้อเนียนเพื่อช่วยขจัดความต้องการของอีกฝ่ายพร้อมกับปลายจมูกโด่งที่เลื่อนลงมาตักตวงความหอมจากลำคอที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำเย็นจากฝักบัว

กายเล็กที่หนักอึ้งแปรเปลี่ยนเป็นเบาโหวงจนเกือบจะล่องลอยทำให้ผู้เป็นเจ้าของนั้นครางอือเบาๆ หากแต่คนได้ยินกลับคิดไปถึงไหนต่อไหน บางทีเขาก็ไม่อยากเป็นคนดีสักเท่าไหร่นัก อยากจะเลวไปให้มันรู้แล้วรู้รอดเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาข่มใจอดทนกับคนตัวเล็กที่ไม่รู้อะไรเลยแบบนี้

“อะ น้องช่วยนะ” เหมือนถูกตอกกลับด้วยคำพูดของตัวเอง ร่างสูงนิ่งงันไปสักพักก่อนจะรู้สึกถึงมือน้อยที่ปลดกระดุมเสื้อของเขา แม้ว่าจะยังสั่นเทาแต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมที่จะปล่อยมือออก มือกว้างรีบมาตะครุบสองมือนั้นก่อนที่มันจะเลยเถิดมากไปกว่านี้

“ไม่ต้องเลยนะเราน่ะ อย่าแม้แต่จะคิด” ใบหน้าใสเบ้น้อยๆอย่างขัดใจก่อนจะดึงมือกลับ ให้ตายเหอะ ชานฮีกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้าหรือยังไง

“ดีขึ้นหรือยัง”

“ไม่รู้สิฮะ มัน ฮึก มันยังไงก็ไม่รู้” ริมฝีปากหนาจุมพิตที่หน้าผากแผ่วเบาก่อนจะไล้ลงมายังปลายจมูก ถ้าเป็นไปได้อยากจะจับยานอนหลับกรอกปากเด็กน้อยนี้ด้วยซ้ำ ตอนบ่ายยังพูดอยู่ว่ากลัว แต่มาตอนนี้กล้าเหลือเกิน

“แล้วพี่ เป็นอะไรหรือเปล่า” ถามเหมือนกับรู้ว่าเส้นความอดทนของเขากำลังจะขาดลง เจ้าตัวเล็กนี่อยากได้ยินคำตอบแบบไหนกัน แบบรักษาน้ำใจหรือเอาตามความจริงล่ะ

“ไปที่เตียงไหม เดี๋ยวจะได้เป็นปอดบวมกันพอดี” ชายหนุ่มไม่รอคำตอบใดทั้งสิ้น รีบปิดฝักบัวแล้วประกบริมฝีปากที่เริ่มจะซีดน้อยๆพร้อมกับถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก มือกว้างเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่อยู่ไม่ไกลมาสวมร่างเสียก่อนจะสวมให้อีกคนเช่นกัน ละใบหน้าออกจ้องมองอีกฝ่ายยิ้มๆ ช้อนกายบางขึ้นแนบอกแล้วเดินออกจากห้องน้ำเสีย

“ผมเปียก”

“เดี๋ยวเช็ดให้น่า” วางร่างน้อยลงบนเตียงด้วยความถนอมก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้คนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่าจะยังคงถูกเล่นงานด้วยยาบ้าๆนั่น แต่ก็พยายามที่จะมองไปทางอื่นบ่อยๆเพราะรู้ดีว่าถ้าหากเขาจ้องใบหน้าใสนี้เป็นเวลานานเกินไปเขาอาจจะสติแตกก็ได้

“พี่บยองฮอน น้องไม่ไหว” แทบจะยกมือขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองให้มันรู้แล้วรู้รอด ร่างสูงโยนผ้าขนหนูลงบนเตียงก่อนจะเอนกายบางลงและทาบทับเสียจนไม่เหลือช่องว่าง สองมือไล้ไปตามกายบางอย่างรุนแรงพร้อมกับจุมพิตที่ตักตวงลมหายใจของอีกฝ่ายจนเกือบจะขาดใจ มือกว้างเลื่อนลงสู่ด้านล่างอีกครั้งแต่กลับถูกรั้งไว้จึงต้องถอนริมฝีปากออก จ้องมองด้วยความสงสัยแม้จะรู้คำตอบอยู่ลึกๆก็ตาม

“น้องโตแล้วฮะ”

“อย่ายั่วพี่นะชานฮี”

“น้องพูด อะ พูดจริง แต่ แค่คืนเดียวนะ”

สุดท้ายเส้นด้ายอันบอบบางของความอดทนก็ขาดลงจนได้สินะ

“พี่จะถนอมเรานะครับ คนดี” มือกว้างเลื่อนขึ้นมาปลดปมเชือกของชุดคลุมออกทั้งของตนและของเด็กน้อยตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียงเสีย

ไม่ใช่อะไรหรอก เดี๋ยวเด็กมันจะอายเอา

ปลายขาเรียวเล็กถูกจัดอยู่ในท่าทางที่คนตัวสูงต้องการพร้อมกับปลายจมูกโด่งที่ไล้ไปตามลำคอเล็ก ริมฝีปากขบเม้มผิวเนื้อบางแผ่วเบาด้วยไม่อยากให้เกิดร่องรอยเพราะเกรงว่าชานฮีจะตกอยู่ในที่นั่งลำบาก แต่เมื่อถึงบริเวณแผ่นอกชายหนุ่มกลับทำตามใจเสียจนคนตัวเล็กต้องครางน้อยๆอย่างกลั้นไม่ไหว

“ไม่มีรอยที่คอนะครับ แต่จะมีที่อื่นแทน” ไล้ลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องบาง รู้สึกได้ถึงมือเล็กที่พยายามผลักออกแต่กลับเอื้อมมือไปจับไว้และกดลงกับที่นอนเสีย ก็ในเมื่อเตือนแล้วแต่ไม่ฟัง หลังจากนี้ก็คงจะช่วยไม่ได้

ริมฝีปากร้ายกาจเลื่อนขึ้นจนถึงหน้าผากเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ จุมพิตแผ่วเบาอย่างรักใคร่พร้อมกับค่อยๆเคลื่อนกายเข้าหาอย่างทะนุถนอม เสียงร้องเบาๆราวกับเจ็บปวดทำให้เขาอยากจะหยุดลงตรงนี้เสีย แต่ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้วมันก็คงเป็นไปไม่ได้

“อดทนนะครับเด็กน้อย อดทน” มือกว้างไล้ใบหน้าเล็กแผ่วเบาอย่างนึกสงสารพร้อมกับขยับกายอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่หลับแน่นรวมถึงใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดทำเอาเขานึกสงสารจับใจ เลือกที่จะหยุดเพื่อให้คนตัวเล็กได้เคยชินเสียก่อน

“พี่ขอโทษนะ” แม้ว่าตัวเองจะทรมานเสียเกือบตายแต่ก็ยังเลือกที่จะอดทน เด็กน้อยตอบสนองเขาดีเกินไปจนเขาแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

“น้องทนได้ฮะ” ได้แต่ยกยิ้มน้อยๆกับคำพูดนั้น เปลือกตาบางที่เปิดขึ้นเพื่อจ้องมองกันทำเอาเขาต้องก้มลงไปจุมพิตอย่างรักใคร่ ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนกายเขาหาอย่างเชื่องช้าเพื่อที่จะได้ไม่ต้องทนกับความทรมานนี้นานนัก

ท่วงทำนองค่อยๆถูกขีดเขียนอย่างอ่อนโยนและเชื่องช้าเพื่อฝังความทรงจำแรกที่สวยงามให้กับเด็กน้อยที่แสนจะไร้เดียงสา พร่ำบอกคำว่ารักครั้งแล้วครั้งเล่าเสียอย่างไม่กลัวว่าคนฟังจะเบื่อ ฝ่ามือน้อยไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างอย่างไร้เดียงสายิ่งทำให้สตินั้นยิ่งเตลิดเปิดเปิง มัวเมาไปกับความสัมพันธ์ทางกายเสียจนเกือบลืมว่าต้องถนอมเรือนร่างบอบบางตรงหน้านี้

ก็แค่เกือบ…แต่ไม่ได้ลืม

เนิ่นนานกว่าที่ตัวยานั้นจะหมดฤทธิ์ เด็กน้อยในอ้อมกอดหอบหายใจกระชั้นถี่เสียจนน่ากลัวก่อนที่จะนิ่งไปเมื่อทุกสิ่งดำเนินมาถึงจุดจบ แผ่นอกบางกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆบ่งบอกว่าเจ้าตัวน้อยคงเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ริมฝีปากหนายกยิ้มน้อยๆก่อนจะจุมพิตหน้าผากเล็กแผ่วเบาอย่างเนิ่นนาน

“พี่รักเรานะครับ เด็กน้อยของพี่”

ถอยห่างออกมาเพื่อจดจ้องใบหน้าใสที่เริ่มจะไม่เหมือนกับเมื่อครั้งแรกที่เขาเจอ ความไร้เดียงสาเริ่มจะถดถอย เหลือไว้เพียงเสน่ห์เหลือล้นที่ใครๆก็อยากจะเชยชม ก็ถ้าเขารู้ว่าตัดผมมาแล้วจะเป็นแบบนี้เขาไม่ให้ชานฮีตัดเสียก็ดี

ก็คนมันหวง ไม่อยากให้ใครมอง

หลังมือกว้างไล้ไปตามผิวหน้าใสแผ่วเบาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆบนริมฝีปาก ยอมรับว่าตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าเด็กน้อยของเขาได้รับการทะนุถนอมมามากขนาดไหน ผิวเนื้อเนียนละเอียดเสียจนเขาแทบจะลืมว่าชานฮีเป็นผู้ชาย อยากจะถอนคำพูดที่บอกว่าเด็กน้อยของเขาสู้อาราไม่ได้ออกเสียเดี๋ยวนี้ ก็ใครจะไปรู้ว่าชานฮีเองก็มีอะไรให้น่าค้นหาอยู่เหมือนกัน

หวง…หวงมาก

เขาจะไม่มีทางยอมเสียเด็กน้อยของเขาให้ใครเด็ดขาด

. . .

รถเก๋งสีดำจอดเทียบหน้าบ้านหลังเล็กในตอนเที่ยงของวันถัดมา คนตัวเล็กอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิมที่ร่างสูงเป็นคนนำไปตากจนแห้งสนิท ใบหน้าใสหันมามองกันราวกับอยากจะขอความช่วยเหลือแต่ก็ต้องถอนหายใจแล้วหันกลับไปมองประตูบ้านของตัวเองอีกครั้ง เมื่อวานเขาไม่ได้บอกที่บ้านว่าจะไม่กลับแต่ก็บอกไว้แล้วว่าจะไปบ้านพี่บยองฮอน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเป็นห่วงกันมากน้อยแค่ไหน นึกโทษตัวเองที่ดื้อแพ่งให้พาไปเที่ยวจนได้เรื่องแบบนี้

“พี่บยองฮอนฮะ”

“อารามาที่นี่” ชานฮีขมวดคิ้วน้อยๆก่อนจะมองตรงไปด้านหน้าก็พบกับรถคันหรูที่ไม่น่าจะใช่ของคนแถวนี้จอดอยู่ ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างฝืนๆ ความรู้สึกแบบนี้ ไม่ชอบเลย

“คุณอารารู้จักกับพี่ยูชอนฮะ”

“เข้าบ้านกันเถอะ” ร่างสูงจัดการเปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านทันที ชานฮีจึงรีบตามไปเพราะไม่อยากให้อาราเห็นว่าอดีตคนรักของเธออยู่ที่นี่ มือน้อยคว้าท่อนแขนแกร่งไว้ก่อนจะส่ายศีรษะไปมาพลางน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่ชานฮีกำลังกลัว

“ไม่เอาน่า เชื่อใจพี่นะครับ” เสียงสะอึกสะอื้นในลำคอของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้ร่างสูงใจอ่อนแต่อย่างใด ท่อนขายาวก้าวเข้าไปในตัวบ้านพร้อมกับมือกว้างที่กุมมือน้อยไว้

“กลับมาแล้วเหรอชานฮี เป็นอะไรหรือเปล่าลูก” มือกว้างปล่อยคนตัวเล็กออกทันทีเพื่อให้เด็กน้อยของเขาได้เข้าไปหามารดาของตนเอง ทั้งสองกอดกันด้วยความรักก่อนที่คนตัวเล็กจะเข้าไปหายายที่นั่งอยู่ บยองฮอนได้แต่ยิ้มน้อยๆกับภาพตรงหน้า

ภาพที่มักจะอยู่ในจินตนาการของเขาเสมอ

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่พาน้องไปโดยไม่ได้บอก” โค้งศีรษะลงขอโทษซึ่งทั้งยายและแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร จะมีเพียงยูชอนและอาราเท่านั้นที่มองมาที่เขา

อาราที่มองด้วยความเสียใจ ส่วนยูชอน ก็คงจะโกรธเขาน่าดู

“นี่ก็เที่ยงแล้ว ยายว่าเราไปกินอะไรหน่อยดีกว่านะ เดี๋ยวให้แม่เราทำให้”

“คือผมมีเรื่องจะบอกทุกคนน่ะครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้สายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังใบหน้าคมของผู้พูด ชานฮีที่พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรจึงรีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนของอีกฝ่ายไว้เป็นเชิงขอร้อง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็เป็นเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนก็เท่านั้น

อาราที่นั่งอยู่นั้นถึงกับหายใจไม่ออกเมื่อเห็นรอยยิ้มที่แสนใจดีของชายหนุ่ม เธอไม่เคยแม้แต่จะเห็นรอยยิ้มแบบนี้ด้วยซ้ำไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน แต่ชานฮีกลับได้ไปครอบครอง

อิจฉา…เธออิจฉาชานฮี

“ผมกับชานฮี” ชายหนุ่มเว้นวรรคก่อนจะเลื่อนฝ่ามือลงไปกุมมือน้อยเอาไว้ ให้อีกฝ่ายรู้สึกมั่นใจในตัวเขา

.

.

.

“เราสองคนรักกันครับ”

T B C

 

 หาเจอแล้ว ไปคุ้ยบล็อกเก่า เมื่อหาปีก่อนโน่น

จบตอนหน้า...น่าจะใช่